Ρατσιστική επίθεση κατά τη διάρκεια του Jerusalem Pride 2015

Όταν μιλούμε για την απειλή της σωματικής ακεραιότητας των lgbtqi ατόμων από "ιδεολογίες", θρησκείες και δόγματα που νομιμοποιούν τη βία σε βάρος κοινωνικών ομάδων, ενώ ταυτοχρόνως οι οπαδοί τους κυκλοφορούν ελεύθεροι, μας χαρακτηρίζουν υπερβολικούς, φοβιτσιάρηδες και κλαψιάρηδες.

Δυστυχώς όμως έρχεται η στυγνή πραγματικότητα να βάλει τα πράγματα στη θέση τους! Διαβάζουμε λοιπόν στο διαδίκτυο ότι το Pride της Ιερουσαλήμ δέχτηκε επίθεση από φανατικό θρησκόληπτο, ο οποίος έσφαξε με μαχαίρι όσους περισσότερους μπορούσε από τους συμμετέχοντες, προκαλώντας τον σοβαρό τραυματισμό τουλάχιστον 6 ανθρώπων.

In My Shoes: Stories of Youth with LGBT Parents

In a time when LGBT families are debated and attacked in the media, courts and Congress, from school houses to state houses across the country, five young people who are children of LGBT parents give you a chance to walk in their shoes - to hear their own views on marriage, making change, and what it means to be a family. This film was produced by the COLAGE Youth Leadership and Action Program and directed by Jen Gilomen. http://www.colage.org/

Dir. Jen Gilomen & COLAGE 2005 31 min. USA

Founded in 1977, Frameline is the nation's only nonprofit organization solely dedicated to the funding, exhibition, distribution and promotion of lesbian, gay, bisexual and transgender media arts. Frameline Voices is a new digital initiative that showcases diverse LGBT stories and expands access to films by and about people of color, transgender people, youth, and elders. 
More information: http://www.frameline.org.

Click here to download Frameline and Youth in Motion's classroom curriculum and discussion materials to accompany this film.:http://frameline.org/youth-motion/fil...

3η Γιορτή των Οικογενειών (IFED International Family Equality Day)

Γιορτάζοντας την Παγκόσμια Ημέρα Ισότητας των Οικογενειών, οι Οικογένειες Ουράνιο Τόξο μας προσκαλούν αυτή την Κυριακή, στο Πάρκο Ακαδημίας Πλάτωνος, να μοιραστούμε όμορφες στιγμές μαζί τους, μικροί και μεγάλοι, να ενώσουμε τις φωνές μας για την ισότητα ΟΛΩΝ των οικογενειών, να γνωριστούμε καλύτερα και μέσα από τη διαφορετικότητά μας να δημιουργήσουμε ένα δημιουργικό πλέγμα ορατότητας και κοινωνικής αποδοχής.

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης έχει ως εξής:

12:00-12:30 Καλωσόρισμα - Εικαστική δραστηριότητα «στο πουκαμισάκι μου γράφω τ΄ονοματάκι μου» Κωνσταντίνα -Πρόδρομος

12:30-1:00 Παιχνίδι δράσης «ψάξε για τη σημαία» Στέλλα

1:00-2:00 face painting Μαριτάζια και την ίδια ώρα για όσα παιδιά έχουν βαφτεί κινητικά παιχνίδια: « τρέξε- παίξε- χοροπήδα» Στέλλα

#Σιγά_μη_φοβηθώ

Διαβάζουμε στο διαδίκτυο αυτόν τον καιρό για ένα ακόμη ομοφοβικό περιστατικό που εκτυλίχθηκε στους δρόμους της Αθήνας, το οποίο μάλιστα κοινοποιήθηκε από το ίδιο το θύμα μέσω του προφίλ του στοfacebook.

 Τα γεγονότα, λοιπόν, έχουν ως εξής:

 “Όπως πήγαινα να συναντήσω τους φίλους μου για την σαββατιάτικη έξοδο μας, βλέπω ένα αυτοκίνητο να περνά από δίπλα μου, το παράθυρο να ανοίγει και έναν τυπά να με φτύνει (όντας άχρηστος αρκετά, δεν με πέτυχε). Όλο αυτό συνέβη σε κλάσματα δευτερολέπτων με αποτέλεσμα να μην προλάβω να αντιδράσω. Συνέχισα να περπατώ και να πίνω την μπύρα μου. Άλλωστε δεν ήταν (δεν είναι και δεν θα είναι) η πρώτη φορά που βρίσκομαι θύμα ακραίων ομοφοβικών επιθέσεων.Μόλις λίγα μέτρα μετά, το ίδιο αυτοκίνητο ανεβαίνει με ορμή πάνω στο πεζοδρόμιο, όπου και περπατούσα, με ξεκάθαρο σκοπό να με πατήσει. Πάλι καλά, κατάλαβα αμέσως ποιο είναι το αμάξι και άρχισα να τρέχω την στιγμή που οι 5 τύποι, που βρίσκονταν εντός αυτού, βγήκαν και άρχισαν να με κυνηγούν. Ας είναι καλά ο στίβος, διάνυσα ένα χιλιόμετρο, έφτασα στην Αλεξάνδρας και μόνο ένας τύπος με ακολουθούσε πια. Του πέταξα την μπύρα και διέσχισα την αλεξάνδρας, δίχως να με νοιάζει αν περνούσαν ή όχι αυτοκίνητα.Ήμουν σίγουρος πως το ακραίο αυτό σκηνικό είχε λάβει τέλος. Δεν πτοήθηκα, είχα άλλωστε άλλη μία μπύρα να πιω πριν πάω στο προκαθορισμένο πάρτυ. Επιπλέον, απείχα λίγα λεπτά μόλις από την πλατεία Εξαρχείων και ένιωθα κάποια ασφάλεια (fuckin kidding me, right?).  Είχαν περάσει 5 λεπτά, εγώ σκεφτόμουν ήδη άλλα, και το ίδιο αμάξι σταματά μπροστά μου, και ο ίδιος τύπος που με κυνήγαγε αρχίζει να με κυνηγά, και πάλι σαν λυσσασμένος, και ο ίδιος εγώ, τρέχω να σώσω το τομάρι μου. Και, ούτε την 2η μπύρα κατάφερα να πιω καθώς την πέταξα, με όση δύναμη είχα, πάνω στο μαύρο τους τζιπ.”

[...]

“…1) σας ευχαριστώ, διότι η, κακή αυτή, αρχή της εξόδου μου, με έκανε να εκτιμήσω πολύ περισσότερο την υπέροχη συνέχεια της βραδιάς.2) σας ευχαριστώ, που μου θυμίσατε ποιοι με έκαναν να αισθάνομαι χάλια τόσα χρόνια, ποιοι είναι οι βασανιστές μου και ποιους οφείλω να αντιμάχομαι.κ’ 3) σας μισώ που το timing της ομοφοβίας σας με ανάγκασε να σπαταλήσω 2 γεμάτα μπουκάλια μπύρας.υστερόγραφο: όπως και να ‘χει, το make up δεν κατάφεραν να μου το χαλάσουν”.

Πηγή: avmag.gr/av

 Στο Proud Press έχουμε ξαναμιλήσει αρκετές φορές για το τι συμβαίνει όταν μία περιθωριοποιημένη κοινωνική ομάδα αποτάσσει το στίγμα που της έχουν επιβάλει και διεκδικεί την αξιοπρέπεια, είτε δυναμικά στους δρόμους και τα κοινωνικο-πολιτικά fora είτε απλά στην καθημερινότητά της, «βγαίνοντας από την ντουλάπα» και κάνοντας αισθητή την παρουσία της στους υπόλοιπους λόγω της διαφορετικότητάς της.

Ο φόβος και ο τρόμος είναι ο μοναδικός τρόπος επιστροφής των επαναστατημένων «προβάτων» πίσω στο «μαντρί»!!